SOLO ZA SJENE

Teatar:
Compagnie Kimera je nastao iz saradnje nekoliko nezavisnih umjetnika, da bi postao platforma za umjetničku saradnju u Francuskoj i na međunarodnom planu. Podržan vizijom umjetnosti koja uključuje nedisciplinarno/ne-disciplinovano i nesvrstano, Kimera promoviše kreacije, istraživanja i razmjene među različitim disciplinama: ples i pokret, teatar, muzika i vizualne umjetnosti, u kombinaciji sa savremenom književnošću.

Autor:
Caterina Perazzi je režiser, plesačica i glumica.
Njen umjetnički put počinje sa klasičnim i savremenim plesom a zatim je, paralelno sa svojim studijima, počela da se zanima za vizualne umjetnosti i performans, zatm teatar, pa vokalni i muzički angažman. Njeni izazovi su rigorozni eksperimentalni i „nedisciplinovani“ oblici istraživanja. Njen odnos sa drugim umjetnicima - Cinzia De Lorenzi, Julyen Hamilton, Simone Forti, Filippo Monico, Enrique Pardo, Danio Manfredini – je potvrdio taj pravac.
Kao plesačica, radi sa savremenom plesnom kompanijom LLE i kao koreograf i izvođač razvija projekat, koji producira Kimera, sa savremenim kompozitorom Dariom Buccino (Italija) i video-umjetnicom Katia Beltrame (U.K.)
Ona predaje teatar i pokret, djelimično sa Pantheatre (u Francuskoj i vani), sa Compagnie Astolfo sulla Luna (Pariz) te sa Accademia dell’Arte (Arezzo).

Sinopsis:
Ova predstava je napravljena od snova.
Imena i mjesta su zamagljena, priče se javljaju u fragmentima i različiti svjetovi se sreću na sceni. Kao u snu, može se izgubiti, pa pronaći put. Kao u snu, komunikacija kroz slike i slagalice, glas koji traži rezonancu u provalijama duše, prije nego što očvrsne stisak razuma.
Komad počinje na kraljevskom dvoru. Stari naborani tron stoji sam u sobi. U pozadini stolice formiraju privremenu platformu, prazne izbjeglice iz prošlih vremena. Kralj govori ali to je samo ritual: sve se već desilo. Uprkos tonu zvaničnih ceremonija, on jedino može slagati dijelove govora koje je nekada pravio. Oko njega stoji samo prošlost: prazne stolice.
Osam likova koji su još jednom igrali u Komediji Života, kao što možda jedino mrtvi mogu.
Kralj, vazal, pas, dadilja, Bijela Dama, Pamćenje vs. Smrt.
Ovo su duhovi različitih snova, solista...sami, ne komuniciraju jedni sa drugima. Bore se za posjedovanje izvođača, posjedovanje koje daje glas i tijelo hiljadama lica Smrti.

SOLO FOR SHADOWS

Theatre:
Compagnie Kimera was born from the collaboration of several independent artists, to become a platform for artistic encounters and collaborations both in France and internationally. Sustained by a vision of art which includes both the un-disciplinary/un-disciplined and unclassifiable, Kimera promotes creations, researches and exchanges among different disciplines: dance & movement, theatre, music and visual art, in combination with contemporary writing.

Author:
Caterina Perazzi is a director, dancer and actress.
Her artistic path began with classical and contemporary dance, then in parallel to her arts studies, she began to engage with visual and performance arts, following which theatre, and then vocal and musical work. Her preferences quickly established themselves for rigorous experimental and “un-disciplined” forms of research. Her encounters with other artists - Cinzia De Lorenzi, Julyen Hamilton, Simone Forti, Filippo Monico, Enrique Pardo, Danio Manfredini - confirmed that direction.
As dancer, she works with the contemporary dance company LLE; and as choreographer and performer she is developing a project, produced by Kimera, with the contemporary composer Dario Buccino (Italy) and the video artist Katia Beltrame (U.K.).
She teaches theatre and movement, particularly with Pantheatre (in France and abroad), with Compagnie Astolfo sulla Luna (Paris) and with the Accademia dell’Arte (Arezzo).

Synopsis:
The paradoxical claustrophobic journey takes place in a shabby cellar, crowded by piles of found objects. The journey is initiated by the death of a person the author has lived with, and of whom she reconstructs the moves in a double identity  play.The dancer-performer offers deranged and incongruous gestures, extreme facial expressions, body postures sunk in the often uncomfortably disturbing shadows of the unconscious, and this makes them unforgettable.
These are the spirits of different dreams, soloists...alone, not communicating with each other. Fighting for possession of the performer, a possession giving voice and body to the thousand faces of Death.